ΦόρουμΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΑναζήτησηΚατάλογος ΜελώνΟμάδες ΜελώνΕγγραφήΣύνδεση

Μοιραστείτε | 
 

 La Virgen de los Sicarios

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
mkostas
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 31917
Ημερομηνία εγγραφής : 10/04/2010
Ηλικία : 25

ΔημοσίευσηΘέμα: La Virgen de los Sicarios   Σαβ Οκτ 02, 2010 9:11 pm

Μόλις το είδα klaps klaps klaps klaps klaps klaps klaps klaps klaps klaps klaps

Δικά μου σχόλια αργότερα.

The tempestuous love story between Fernando, an older man who has recently returned to his crime-ridden drug capitol hometown of Medellin, Colombia and the gun-happy 16-year-old assassin Alexis, who murders all too easily. When Alexis himself is fatally gunned down, grief-stricken Fernando hunts for his young lover's killer in the Medellin slums, but instead encounters Wilmar, who bears an uncanny resemblance to Alexis.

“¿Qué quieres de la vida?” – pregunta el escritor. “Unos ‘jeans’, ropa ‘Calvin Klein’, una moto y una lavadora ‘Whirlpool’ para mi madre”, le contesta el asesino.

Fernando gusta de la música clásica. “Me atraviesa el corazón” le confiesa a su amante Alexis, mientras intenta reeducarlo en sus alborotadores gustos musicales. Fernando ha vuelto a Medellín para morir. Le pesan las canas. Asiste a su realidad con pesadez, con hastío: le molestan los ruidos, la agresividad, el egoísmo. El cinismo se ha apoderado de su ilusión y sólo le queda su ingenio para reafirmarse en su deseo por desaparecer.

Alexis apenas termina de salir de la infancia. Hace de guía y acompañante del escritor, a quien actualiza en la evolución de la ciudad, en los cambios desde que cayó Escobar, “el gran empleador del pueblo”. Dieciséis años, la mirada perdida y un “tote”. Es ligero de gatillo, “son ellos o nosotros” pero sus asesinatos no le quitan el sueño, sino a su amante.

“La Virgen de los Sicarios” no es una película familiar, ni de palomitas, como ya pueden imaginarse. Es difícil de digerir. Algunos la clasificarán como violencia gratuita “¿por qué filmar sólo lo malo de Colombia?”, otros detestarán el formato digital y determinadas secuencias de cámara al hombro y, sin duda, muchos aborrecerán de una estructura fuera de los cánones hollywoodianos. De hecho, todas estas críticas y muchas más se han realizado, y con especial virulencia, en el propio país donde se desarrolla la acción. No es para menos, es la antítesis de cualquier promoción turística.

No obstante, interesará a quienes deseen conocer la desintegración social en Colombia, cómo la viven los críos desde su nacimiento hasta su “profesionalización” como sicarios. Interesará a quienes inquiete la violencia, a quienes deseen conocer mejor la naturaleza humana.¿Por qué Alexis es incapaz de matar a un chucho y no duda un instante en descerrajar un tiro a un vecino ruidoso? Todo ello adornado con hirientes pincelazos apuntando a los problemas de fondo en la realidad colombiana: desde la desestabilización del empleo producida por el narcotráfico, la desproporcionada emigración a las ciudades y el desconcierto del pueblo para con su clase política.

La ciudad ha crecido y se ha enrojecido de sangre que mana con excesiva facilidad. Ese rojo se combina con el amarillo de los taxis y el azul de ropas y toldos, completando los colores de la bandera del país. La paradoja, la permanente devoción por los santos y vírgenes, a quienes los asesinos se encomiendan para ser más certeros con sus armas. Mientras, desde los ojos de los “gamines”, los niños de la calle y futuros sicarios, se abre la puerta al “fondo del infierno”, a la “infamia de Dios”.¿ Por qué permite semejante tierra de “desechables”?

Contra toda lógica, el escritor sin esperanza descubre el amor, donde fue a buscar su muerte encuentra la vida...

[Πρέπει να είστε εγγεγραμμένοι και συνδεδεμένοι για να δείτε αυτόν το σύνδεσμο.]
[Πρέπει να είστε εγγεγραμμένοι και συνδεδεμένοι για να δείτε αυτόν το σύνδεσμο.]

_________________
[Πρέπει να είστε εγγεγραμμένοι και συνδεδεμένοι για να δείτε αυτή την εικόνα.]
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://telestarsboards.coolbb.net
mkostas
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 31917
Ημερομηνία εγγραφής : 10/04/2010
Ηλικία : 25

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: La Virgen de los Sicarios   Κυρ Οκτ 03, 2010 8:23 pm

Κατέβασα και είδα τη ταινία λόγω κάποιων σχολίων που είχα διαβάσει στα φόρα που μπαίνω και κάποιων άρθρων. Δικαιολογημένα η ταινία πήρε τις καλύτερες και τις χειρότερες κριτικές.

Πρόκειται για αληθινή ιστορία. Ο ίδιος ο συγγραφέας είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας. Αν δεν την είχε δει η αδερφή μου πριν καιρό και δεν μου είχε αναφέρει κάποια σκηνικά, αν δεν είχα δει τόσες narconovelas και αν γενικά δεν ήξερα πράγματα και για τη χώρα και για τη ταινία, θα είχα φρικάρει.

Η ιστορία διαδραματίζεται αν κατάλαβα καλά γύρω στο 93, μετά τον θάνατο του Escobar, του τελευταίου μεγάλου μαφιόζου-ναρκοέμπορου. Η εποχή που έζησε αυτός και άλλοι "συνάδελφοι" ήταν μακράν η χειρότερη εποχή για τη χώρα, ειδικά για το Medellin. Πέρα απ'το ότι το εμπόριο ναρκωτικών ήταν στην ακμή του, ήταν στην ακμή της και η εγκληματικότητα. Στο Medellin κυρίως, ήταν απολύτως νορμάλ να βγει κάποιος στο δρόμο για βόλτα και να σκάσουν 2-3 τύποι πάνω σε μηχανή και να σκοτώσουν 2-3. Ήταν καθημερινό περιστατικό, το παράξενο θα ήταν να μην συνέβαινε. Την εποχή εκείνη έζησε και η Rosario Tijeras. Δεν ξέρω τι την έκαναν στη σειρά, στη πραγματικότητα όμως έχω την εντύπωση ότι την έφαγαν.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο συγγραφέας επέστρεψε στη Κολομβία ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας. Ένας παλιός του φίλος/γνωστός τον υποδέχτηκε κάνοντας του δώρο τον Alexis. 16 χρονών και πήγε μαζί του, προφανώς για λεφτά, σαν να μην τρέχει τίποτα. Κάτι νορμάλ που επίσης συνέβαινε καθημερινά. Το χειρότερο είναι πως αυτοί οι 2 έγιναν ζευγάρι, ζούσαν μαζί, ο κόσμος το ήξερε, αλλά ήταν κάτι νορμάλ. Δεν έβρισκαν τίποτα το παράξενο στο ότι ένας άντρας 50+ διατηρούσε δεσμό με ένα παιδί 16 ετών.

Το παραπάνω μπορεί στον συγγραφέα να φαινόταν κάτι νορμάλ, αλλά την εγκληματικότητα σε τέτοιο βαθμό δεν την είχε συνηθίσει. Όταν για παράδειγμα έβρισε έναν επειδή έτρεχε και παραλίγο να τον πάρει σβάρνα και ο Alexis προσφέρθηκε να τον σκοτώσει, μια έκπληξη φάνηκε να την ένιωσε. O Alexis σκότωνε ανθρώπους εν ψυχρώ είτε για λόγους ασήμαντους σαν αυτόν, είτε επειδή βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Ερχόταν άλλοι γι'αυτόν και τους προλάβαινε. Και το θεωρούσε κι αυτό νορμάλ. Ήταν κάτι που όλοι το έκαναν. Δεν έδιναν τη παραμικρή αξία στην ανθρώπινη ζωή.

Σε κάποια φάση περπατούσαν στον δρόμο και έφαγαν έναν περαστικό. Μια γυναίκα άρχισε να κλαίει και να ουρλιάζει πως τον σκότωσαν. Της λέει ο συγγραφέας "πως κάνεις έτσι, πρώτη φορά το βλέπεις;" και εκείνη απάντησε πως αυτός ήταν αθώος. Έριξαν και οι 2 το γέλιο της ζωής τους, πήγαν σπίτι τους και συνέχισαν να την κοροϊδεύουν. Γιατί κανείς δεν μπορούσε να είναι αθώος... όλο και από κάποιον θα χε φάει... κι αυτό θα ήταν το λιγότερο.

Από τις πιο καλές και ταυτόχρονα σοκαριστικές σκηνές της ταινίας, ήταν η σκηνή που βρήκαν ένα σκυλάκι στο ποτάμι. Είχε μείνει ανάπηρο στα πίσω πόδια, προφανώς το είχε χτυπήσει αυτοκίνητο και δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από τη λάσπη. Αν το έβγαζαν, δεν θα του προσέφεραν τίποτα. Απλά θα συνέχιζε να υποφέρει. Ο συγγραφέας ζήτησε από τον Alexis να το σκοτώσει και ο Alexis αρνήθηκε. Είπε ότι το σκυλί δεν μπορεί να το σκοτώσει. Τη ζωή του σκυλιού και του κάθε ζώου την υπολόγιζε πολύ περισσότερο από τη ζωή ενός ανθρώπου. Δεν σκότωνε από κακία, σχιζοφρένεια ή παρόμοιο κίνητρο. Σκότωνε γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να ζήσει στο συγκεκριμένο περιβάλλον. Κι επειδή ακριβώς όλοι είχαν σκοτώσει, όλοι είχαν κλέψει κτλπ κτλπ, δεν έδινε κανείς αξία στη ζωή κανενός. Γι'αυτό και την αφαιρούσαν χωρίς πρόβλημα.

Το σκυλάκι τελικά το σκότωσε ο συγγραφέας. Και μετά πήγε να αυτοκτονήσει - όχι βέβαια λόγω σκυλιού, ήταν απλώς το κερασάκι στη τούρτα. Ο Alexis πήγε να τον σταματήσει, τα κατάφερε, το όπλο όμως έπεσε στο ποτάμι και το έχασε. Απ'όλους τους θανάτους, μόνο ο θάνατος του σκυλιού τους πόνεσε. Και για να είμαι ειλικρινής κι εγώ σαν θεατής εκεί ήταν η πρώτη φορά που στεναχωρέθηκα. Και αμέσως στο καπάκι ήρθε η σειρά του Alexis... Ήρθαν για να τον σκοτώσουν, τρίτη φορά μέσα στη ταινία. Τις 2 πρώτες είχε το όπλο και πρόλαβε και τους καθάρισε εκείνος, τώρα όχι. Και αντί να προσπαθήσει να αποφύγει τις σφαίρες, κάλυψε τον συγγραφέα και τις έφαγε όλες. Και πέθανε... Παρόλο που με τον ίδιο τρόπο είχε σκοτώσει κι εκείνος πολλούς, δεν τον είδα με αντιπάθεια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα πως αδιαφορούσα, πως παρακολουθώ με ενδιαφέρον αλλά πέρα από έκπληξη, σοκ κτλπ δεν μου προκαλούν οι 2 ήρωες κανένα άλλο συναίσθημα, αλλά τελικά τον είχα συμπαθήσει και ήθελα να έχει καλό τέλος. Πριν τον σκοτώσουν είχαν αποφασίσει να φύγουν οι 2 τους για άλλη χώρα, μακριά από όλο αυτό το χάος.

Ακόμα και τώρα δεν ξέρω τι να σκεφτώ για τον καθέναν απ'αυτούς. Για τον συγγραφέα ειδικά. Δεν ξεδιπλώθηκε ο χαρακτήρας του, δεν έδειξε ούτε αιτίες, ούτε ελαφρυντικά ούτε τίποτα. Για τον Alexis με όσα έδειξε μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα, μ'αυτόν όχι. Σίγουρα ήταν άρρωστος, για την ακρίβεια ανώμαλος και πολύ δυστυχισμένος. Γύρισε μετά από χρόνια στη πατρίδα του, τον ρώτησαν γιατί και απάντησε πως γύρισε για να πεθάνει. Δεν είχε τίποτα άλλο να ζήσει και δεν είχε και κανέναν. Με τον Alexis, ακούγεται παρανοϊκός, θεωρούσε πως είναι πραγματικά ερωτευμένος μέχρι και την τελευταία στιγμή. Σε κάποια φάση του είπε πως είναι ότι ομορφότερο του έχει δώσει η ζωή. Κάτι τέτοια σε κάνουν να νιώθεις οίκτο για εκείνον και τη ζωή που είχε, αλλά πως προσπερνάς το ότι πλήρωνε για να πάει με ανήλικα παιδιά; Απλά δεν γίνεται.

Μετά τον θάνατο του Alexis έπεσε σε κατάθλιψη. Καιρό μετά, γνώρισε άλλο αγόρι, τον Wilmar και έγινε ζευγάρι με εκείνον. Χωρίς να το ξέρει, ήταν ένας από τους 2 τύπους που σκότωσαν τον Alexis. Το έμαθε, αποφάσισε να τον σκοτώσει και πριν το κάνει τον ρώτησε γιατί σκότωσε τον Alexis. Και τον σκότωσε γιατί ο Alexis είχε σκοτώσει τον αδερφό του. Δεν τον αντιπάθησα, αλλά μπορεί να πει κανείς ότι πήγε άδικα; Αργά ή γρήγορα θα ερχόταν η σειρά του. Ο Fernando (ο συγγραφέας) κατέβασε το όπλο και αποφάσισε λίγο μετά να κάνει μαζί του ότι δεν πρόλαβε με τον Alexis. Να φύγουν. Τον περίμενε, αλλά δεν έφτανε... Κι όσο περίμενε, χτύπησε το τηλέφωνο και τον φώναξαν να αναγνωρίσει το πτώμα του. Τον είχαν σκοτώσει κι αυτόν. Και όσο κουλό κι αν ακούγεται, στο τέλος λυπόμουν ΚΑΙ τον συγγραφέα. Δεν πέθανε όπως ο Alexis και το σκυλάκι, αλλά θα επιθυμούσε να είχε πεθάνει πολύ πριν απ'αυτούς. Και η δειλία ήταν το μοναδικό πράγμα που τον εμπόδιζε να αυτοκτονήσει.

Εκεί περίπου τέλειωσε η ταινία... και αυτό ήταν μια αληθινή ιστορία. Το έκανε βιβλίο ο ίδιος ο συγγραφέας και λίγο χρόνια αργότερα έγινε ταινία. Ακόμα και να το ξέρεις, σου φαίνεται αδιανόητο το ότι κάτι τέτοιο έχει συμβεί... Και όχι απλά έχει συμβεί, αλλά ειδικά τότε ήταν μία από τις πολλές αντίστοιχες ιστορίες και ακόμα και σήμερα υπάρχουν αντίστοιχες καταστάσεις αφού ούτε η δουλειά της μαφίας αποτελεί παρελθόν για τη Κολομβία - απλά άλλαξε χέρια, ούτε φυσικά το εμπόριο ναρκωτικών ούτε και η εγκληματικότητα. Απλώς έχει περιοριστεί.

_________________
[Πρέπει να είστε εγγεγραμμένοι και συνδεδεμένοι για να δείτε αυτή την εικόνα.]
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://telestarsboards.coolbb.net
 
La Virgen de los Sicarios
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Telestars Boards :: Γενικά :: Cinema-
Μετάβαση σε: